Stefan Pogonowski (12.II.1895 - 15.VIII.1920).
Wielki bohater wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku.
Dowódca I batalionu 28 Pułku Strzelców Kaniowskich, nazywanego także Dziećmi Łodzi.
Dwukrotnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.
Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości.

Stefan Pogonowski urodził się w Domaniewicach w rodzinie ziemiańskiej.
Ukończył wojskową szkołę w Wilnie a następnie służył w armii rosyjskiej.
Od stycznia 1918 roku służył w I Korpusie Polskim, a od września 1918 w 4 Dywizji Strzelców generała Żeligowskiego.
Od lipca 1919 roku dowodzi I batalionem 28 pułku Strzelców Kaniowskich.
Stefan Pogonowski jest symbolem bitwy nad Wisłą, a zwłaszcza boju o Radzymin.

Po brawurowej akcji wojsk dowodzonych przez Pogonowskiego pisano:
Pogonowski sławę polskiego oręża i polskiej mocy, a wytrwania na posterunku posunął do takiej glorji, że śmiało porównany być może do wodza owych obrońców Termopile, którzy polegli — a przecież zwyciężyli… Por. Pogonowski wie, co ma czynić! Postanawia raczej położyć się trupem wraz z całym baonem i przejście zatarasować, niźliby miał puścić wroga do stolicy… wnet orjentuje się, że od niego zależy cały rezultat bitwy o Warszawę! Nie waha się ani sekundy! I tutaj poczyna się nadludzka walka, niesłychane zmaganie się kilkuset wycieńczonych, zmęczonych ludzi z przeważającemi siłami wroga…
Tysiące żołdactwa moskiewskiego prze naprzód fala za falą, ziejąc ogniem i coraz nowe zwały żelaza i stali rzucając na garść Polaków.

Walczyli, jak lwy! Jak Polacy! Padł bohater Pogonowski.
I tak oto dokonał się Cud Wisły, zapoczątkowany bohaterską śmiercią por. Pogonowskiego wraz z całym bataljonem.

Stefan Pogonowski został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Autorem okazałego grobowca z sylwetką rycerza w zbroi husarskiej był Wacław Konopka.
Pomnik został ufundowany przez łódzkie społeczeństwo.