Karol Hoffrichter (1866-1933) łódzki przemysłowiec.
Właściciel terenów fabrycznych między al.Politechniki i ul.Proletariacką

W 1840 roku założył przedsiębiorstwo Zakłady Włókiennicze Karol Hoffrichter Spółka Akcyjna Łódź.
Firma faktycznie rozpoczęła swoją działalność dopiero w latach pięćdziesiątych XIX w.
Pierwsza siedziba firmy mieściła się przy ulicy Piotrkowskiej 204/206.

W 1882 roku Karol Hoffrichter sprzedał zakłady synom, Reinholdowi i Adolfowi.
Rozwijali oni fabrykę z powodzeniem, wprowadzając do niej między innymi krosna mechaniczne.
Kilka lat później wybudowali nową tkalnię przy ulicy Wróblewskiego 15.
Od 1906 roku jedynym właścicielem fabryki został Karol Hoffrichter junior, który przekształcił firmę w spółkę akcyjną.

Zakłady produkowały głównie przędzę bawełnianą w tym również odpadkową, tkaniny bawełniane i ze sztucznego jedwabiu.
W 1945 roku przedsiębiorstwo zostało objęte przez zarząd państwowy.

Grobowiec Karola Hoffrichtera wyróżnia się piękną rzeźbą pochylonej kobiety w długiej sukni i chuście na głowie.
W grobowcu spoczywa także jego żona Karola Hoffrichtera Helena ze Skrudzińskich, oraz inni członkowie
rodziny.

Stefan Pogonowski (12.II.1895 – 15.VIII.1920).
Wielki bohater wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku.
Dowódca I batalionu 28 Pułku Strzelców Kaniowskich, nazywanego także Dziećmi Łodzi.
Dwukrotnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.
Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości.

Stefan Pogonowski urodził się w Domaniewicach w rodzinie ziemiańskiej.
Ukończył wojskową szkołę w Wilnie a następnie służył w armii rosyjskiej.
Od stycznia 1918 roku służył w I Korpusie Polskim, a od września 1918 w 4 Dywizji Strzelców generała Żeligowskiego.
Od lipca 1919 roku dowodzi I batalionem 28 pułku Strzelców Kaniowskich.
Stefan Pogonowski jest symbolem bitwy nad Wisłą, a zwłaszcza boju o Radzymin.

Po brawurowej akcji wojsk dowodzonych przez Pogonowskiego pisano:
Pogonowski sławę polskiego oręża i polskiej mocy, a wytrwania na posterunku posunął do takiej glorji, że śmiało porównany być może do wodza owych obrońców Termopile, którzy polegli — a przecież zwyciężyli… Por. Pogonowski wie, co ma czynić! Postanawia raczej położyć się trupem wraz z całym baonem i przejście zatarasować, niźliby miał puścić wroga do stolicy… wnet orjentuje się, że od niego zależy cały rezultat bitwy o Warszawę! Nie waha się ani sekundy! I tutaj poczyna się nadludzka walka, niesłychane zmaganie się kilkuset wycieńczonych, zmęczonych ludzi z przeważającemi siłami wroga…
Tysiące żołdactwa moskiewskiego prze naprzód fala za falą, ziejąc ogniem i coraz nowe zwały żelaza i stali rzucając na garść Polaków.

Walczyli, jak lwy! Jak Polacy! Padł bohater Pogonowski.
I tak oto dokonał się Cud Wisły, zapoczątkowany bohaterską śmiercią por. Pogonowskiego wraz z całym bataljonem.

Stefan Pogonowski został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Autorem okazałego grobowca z sylwetką rycerza w zbroi husarskiej był Wacław Konopka.
Pomnik został ufundowany przez łódzkie społeczeństwo.

W katolickiej części Starego Cmentarza, miejsce spoczynku znalazł także wybitny i bardzo lubiany aktor, Leon Niemczyk.
Urodził się 15.XII.1923 roku w Warszawie.
Jego barwny życiorys mógłby śmiało posłużyć jako scenariusz kolejnego filmu.

W czasie okupacji uczył się w tajnej podchorążówce, walczył także w Powstaniu Warszawskim.
Wywieziony do Niemiec ucieka do strefy amerykańskiej i zostaje wcielony do 444 batalionu III Armii Stanów Zjednoczonych generała Pattona.

Po powrocie do Polski zatrudnił się w Stoczni Gdańskiej, działał tutaj zespół teatralny w którym zaczął występować.
Następnie trafił do studia aktorskiego Iwa Galla.
Jeden sezon występował w warszawskim Objazdowym Teatrze Muzycznym, następnie nie cały sezon w Teatrze Wybrzeże.
W 1949 roku trafił do teatru w Bydgoszczy, tu zadebiutował rolą Gońca w Mazepie.
W latach 1953-1979 pracował w Teatrze Powszechnym w Łodzi, a od 1979 roku związał się wyłącznie z filmem.
Na tym polu Leon Niemczyk nie miał sobie równych, zagrał ponad 400 ról w filmach polskich, i ok 150 w produkcjach zagranicznych.
Trzeba tutaj wspomnieć o niezapomnianej kreacji w filmie Nóż w wodzie Romana Polańskiego, był to pierwszy polski film nominowany do Oscara w kategorii najlepszego filmu zagranicznego.

Znakomicie władał językiem niemieckim, szybko więc zyskał status gwiazdy za naszą zachodnią granicą.
Miał na koncie ponad 140 ról w filmach niemieckich, ale grał także w Czechosłowacji, Bułgarii, Francji czy Anglii.

W 1998 roku w łódzkiej Alei Gwiazd odsłonięto gwiazdę Leona Niemczyka.
Ogłoszono go jednocześnie królem filmu polskiego oraz wręczono stosowne insygnia, koronę i berło.
W 1999 roku otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.
W 2002 roku odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd podczas 7-go Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach.

Prywatnie zawsze uśmiechnięty, skłonny do żartów, szarmancki wobec kobiet, przemiły człowiek.
Choć był wielką gwiazdą, nigdy nie dawał tego odczuć rozmówcy.
Takim Łódź Cię zapamięta – Leonie Zawodowcu.

Robert Wergau (1839-1901) był synem Juliusza Wergaua.
Łódzki fabrykant, właściciel kilku zakładów wełnianych w Łodzi.

Założył Kasę Kredytową Przemysłu Łódzkiego w Łodzi, choć Łódź zapamiętała go głównie jako założyciela Łódzkiej Ochotniczej Straży Ogniowej której był wice komendantem.

Pomnik Roberta Wergaua został ufundowany ze składek Łódzkiej Straży Pożarnej.

Marjan Cynarski (21.IV.1880 – 14.IV.1927), drugi prezydent Łodzi w II Rzeczpospolitej, doskonały prawnik.

W 1919 roku mianowany na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Łodzi przez Naczelnika Józefa Piłsudskiego.
24 lipca 1923 roku, Marjan Cynarski został wybrany na stanowisko prezydenta miasta Łodzi.

Członek zarządu wielu instytucji, między innymi:
- Towarzystwa Prawniczego
- Polskiego Klubu Artystycznego
- Polskiej Macierzy Szkolnej
- Łódzkiego Towarzystwa Elektrycznego Spółki Akcyjnej

Pełnił też inne funkcje:
- Honorowy członek łódzkiego oddziału Ligi Morskiej i Rzecznej
- Członek Obozu Wielkiej Polski
- Wiceprezes Klubu Narodowego
- Członek Rady Naczelnej Związku Ludowo-Narodowego
- Prezes Związku Ludowo-Narodowego w Łodzi

Za rządów Marjana Cynarskiego powstał w Łodzi Miejski Kinematograf Oświatowy oraz Miejska Galeria Sztuki, rozpoczęto też budowę Parku Ludowego na Zdrowiu.
Pod zarząd miasta wrócił szpital przy ul.Drewnowskiej 75 oraz Dom Starców i Kalek przy ul.Narutowicza.
W łódzkim pogotowiu ratunkowym zaczęły jeździć samochodowe karetki.

To z inicjatywy Marjana Cynarskiego zaczęto wręczać Nagrodę Literacką Miasta Łodzi.

Ponad to był wykładowcą w łódzkim gimnazjum żeńskim.
Wykładał tam prawo, historię, logikę oraz psychologię.

Był też publicystą, pod pseudonimem Kozodój recenzował sztuki teatralne.

Marjan Cynarski zginął tragicznie 14.IV.1927 roku.
Został zamordowany u progu swojego mieszkania przy ulicy Andrzeja 4, przez bezrobotnego brukarza Adama Walaszczyka.
Sprawca mordu został osądzony i skazany na karę śmierci.
Wyrok wykonano trzy tygodnie później na Polesiu Konstantynowskim.

Rodzina Frykowskich kojarzy się głownie z filmem.

Nie sposób jednak nie wspomnieć o dramatycznych losach tej rodziny.

Wojciech Frykowski (22.XII.1936 – 9.VIII.1969) – pisarz i aktor, został zamordowany wraz z narzeczoną Abigail Folger i przyjaciółmi: Sharon Tate, Jayem Sebringem i Stevenem Parentem przez członków sekty Charlesa Mansona w posiadłości Romana Polańskiego w Beverly Hills.
Był przyjacielem Romana Polańskiego, wyprodukował jeden z pierwszych jego filmów – Ssaki.
Ciało Wojciecha Frykowskiego poddano kremacji 22.VIII.1969r w Los Angeles, a prochy pogrzebano w rodzinnym grobowcu w katolickiej części Starego Cmentarza.

Śmiercią tragiczną zginęły również dwie inne osoby pochowane w grobie rodziny Frykowskich:
Jan Frykowski (zginął w wieku 60 lat) oraz Bronisław Frykowski (zginął w wieku 25 lat).

Zastanawiając się nad fatum które ciąży nad rodziną Frykowskich, trzeba także wspomnieć losy znanego operatora filmowego Bartłomieja Frykowskiego (syn Wojciecha), który zginął tragicznie od ran zadanych nożem w 1999r, w dworku córki znanego reżysera, Karoliny Wajdy.
Oficjalnie mówi się że była to śmierć samobójcza, ale…

Julia Balle urodziła się 15 stycznia 1829, zmarła 9 stycznia 1878 r.

Pomnik zrobiony z białego marmuru zdobią bardzo interesujące inskrypcje:
Najlepszej żonie wdzięczny mąż pamiątkę tę kładzie i prosi o westchnienie do Boga.
Napis z jednej strony pomnika jest po polsku, z drugiej zaś po niemiecku.
Pomnik Julii Balle to jeden z wielu śladów wielokulturowej przeszłości Łodzi.

Autorem pomnika był Antoni Urbanowski, właściciel znanego łódzkiego zakładu kamieniarskiego.

Po obu stronach bramy wiodącej do katolickiej części nekropolii znajdziemy groby twórców
Łódzkiej Ochotniczej Straży Ogniowej. W kwaterze znajdującej się wzdłuż muru widzimy symboliczny grób
dedykowany pamięci zamordowanych i poległych oficerów Armii Krajowej. Tuż obok znajduje się grobowiec
Leopolda Zonera ufundowany przez strażaków.

Leopold Zoner (1839-1919) był nie tylko komendantem straży, ale też księgarzem i wydawcą, drugą ważną
osobistością łódzkiego drukarstwa po Petersilgem.
Wydawał między innymi dwa dzienniki oraz tygodnik Świat. Grób Zonerów (ojca
i syna) odnowiono w 1999 r.